Met die vraag hielden we ons bezig afgelopen vrijdag 23 september 2016,in Utrecht. Kan men aan loterij verslaafd raken? Kan een loterij een ‘opstapje’ zijn voor een kansspelverslaving? Ik mocht er bij zijn namens de Stichting Anonieme Gokkers, om mijn mening en bijdrage te leveren. Verder aanwezig waren mensen van het Ivo, van de Jellinek, het CVO, de Universiteit van Amsterdam en van Intraval. Eerst had ik er persoonlijk eens over nagedacht. Toen ik zeven jaar geleden stopte met gokken, heb ik ook alle loterijen buiten de deur gegooid.

Na zeven jaar geleden gestopt te zijn met het middel ‘gokken’, heb ik ook alle loterijen, van postcodeloterij tot giroloterij tot ook de staatsloterij, afgeschaft.

Vanuit de aloude theorie van de AGOG is een loterij weldegelijk ook ‘gokken’, dus doe ik er niet aan mee. Daarbij weet ik dat –ondanks de verre van ‘short-odds’ bij een loterij- ik er toch altijd teveel mee bezig zou zijn geweest. Dat ik toch de gedachte zou hebben de dag voor de trekking: ‘misschien ben ik morgen wel miljonair.’ Een gokgedachte die mogelijk weer andere triggers aan het werk zou kunnen zetten. Dat is de reden dat ik dat ook niet meer moet doen. Laat ook een oud-alcoholist niet meer nippen aan een wijntje tenslotte!

Laat de alcoholist die gestopt is met drinken ook niet ruiken aan een wodka-tic tenslotte.

Ik denk niet echt dat er veel mensen verslaafd zijn aan een loterij. Wel denk ik dat gokverslaafden uiteindelijk aan heel veel loterijen meedoen. Het lijkt vanuit mijn standpunt, dus wat op een ‘kip & ei’ kwestie. Afsluitend kreeg ik als dank, een klein, kartonnen cadeautje, met exact de vorm van een staatslot. Dat was de grap natuurlijk, het bleek een boekenbon, voor mij een stuk onschuldiger.